ఈ కథ పేరు: “కిటికీలో కన్ను”
రాత్రి సుమారు 2:30 గంటలు అయింది. విజయవాడ శివార్లలో ఉన్న ఒక పాత ఇంట్లో ఒంటరిగా నివసిస్తున్నాడు వంశీ. ఆ రోజు బాగా వర్షం పడుతోంది, గాలికి కిటికీలు దడదడలాడుతున్నాయి. వంశీకి నిద్ర పట్టడం లేదు. సెల్ఫోన్లో ఏదో చూసుకుంటూ పడుకున్నాడు.
సడెన్గా, అతని బెడ్రూమ్ కిటికీ నుండి ఒక విచిత్రమైన, సన్నటి శబ్దం వినిపించింది. ‘క్రీచ్… క్రీచ్…’ అదో పదునైన వస్తువు ఏదో చెక్కపై నెమ్మదిగా రుద్దుతున్నట్లు ఉంది.
వంశీ అటువైపు చూశాడు. కిటికీ మూసి ఉంది, కానీ లోపల నుండి గడియ పెట్టలేదు. వర్షం నీరు కిటికీ అద్దంపై జాలువారుతోంది. చలి ఎక్కువగా ఉంది, కానీ వంశీకి చెమటలు పట్టడం మొదలైంది.
ఆ శబ్దం మళ్ళీ వచ్చింది. ఈసారి మరింత దగ్గరగా, స్పష్టంగా. ‘క్రీచ్… క్రీచ్… ఖర్…’
వంశీ నెమ్మదిగా లేచి, కిటికీ దగ్గరకు వెళ్ళాడు. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. బయట చిమ్మ చీకటి. పక్కనే ఉన్న కరెంట్ స్తంభంపై ఉన్న చిన్న లైట్ కూడా వర్షంలో మసకబారి ఉంది.
వంశీ ధైర్యం చేసి, మెల్లిగా తన అరచేతిని కిటికీ అద్దంపై పెట్టి, బయటకు చూడటానికి ప్రయత్నించాడు. అద్దంపై వర్షపు బొట్లు, ఆవిరి ఉండటం వల్ల ఏమీ కనిపించలేదు. అతను బొటనవేలితో అద్దాన్ని తుడిచాడు.
అక్కడ… సరిగ్గా అద్దం మధ్యలో, తాను తుడిచిన చోట ఏర్పడిన చిన్న వృత్తాకారంలో… అతనికి స్పష్టంగా ఒక కన్ను కనిపించింది!
అది మామూలు కన్ను కాదు. బాగా ఎర్రబారి ఉంది, నిగనిగలాడుతూ, కనుపాప నల్లగా, గుండ్రంగా ఉంది. ఆ కన్ను వంశీనే రెప్ప వేయకుండా, అత్యంత భయంకరంగా చూస్తోంది.
వంశీ గట్టిగా అరుద్దాం అనుకున్నాడు, కానీ గొంతు పెగలలేదు. గాలి పీల్చడం కూడా కష్టమైంది. భయం అతని శరీరాన్ని పక్షవాతంలా స్తంభింపజేసింది.
ఆ కన్ను నెమ్మదిగా రెప్ప వేసింది. రెప్ప వేసినప్పుడు, కిటికీ అద్దంపై ఆ కంటి రెప్పల నీడ పడింది. ఆ రెప్పల చివర్లు… చాలా పొడుగ్గా, పదునుగా ఉన్న గోళ్ళలా కనిపించాయి.
వంశీ వెనక్కి అడుగు వేశాడు. ఆ కన్ను మాత్రం ఇంకా అక్కడే ఉంది, కదలకుండా, వంశీ ప్రతి కదలికను గమనిస్తున్నట్లు.
తను ఇంకాస్త దూరంగా వెళ్లి, ఊపిరి పీల్చుకొని, మళ్ళీ ధైర్యం తెచ్చుకొని కిటికీ దగ్గరకు పరిగెత్తాడు. ఈసారి ఏదో ఒకటి చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
అతను కిటికీకి తగిలించిన లాక్ను గట్టిగా పట్టుకుని, లోపల వైపుకు గట్టిగా ఒత్తి… గడియ పెట్టాడు!
‘క్లిక్!’ అనే చిన్న శబ్దం… లాక్ పడింది.
వంశీ కిటికీ వైపు భయంతో చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
ఇప్పుడు ఆ కన్ను కనిపించడం లేదు. అద్దం మళ్ళీ ఆవిరితో, వర్షపు నీటితో మసకబారింది. వంశీ కొద్దిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
సడెన్గా… కిటికీ అద్దంపై, లోపలి వైపు, అంటే వంశీ ఉన్న బెడ్రూమ్ లోపల వైపు నుండి, అతని చెవి దగ్గరగా ఒక గొంతు వినిపించింది. అది గుసగుసలాడుతున్నట్లు ఉంది.
“నువ్వు కిటికీ మూయగలుగుతావు… కానీ నన్ను కాదు…”
వంశీ భయంతో వెనక్కి తిరిగాడు. అతని వెనుక, తన బెడ్ పక్కనే ఉన్న గోడపై, తను ఇప్పుడే బయట చూసిన ఆ భయంకరమైన కన్ను… అప్పుడే ఎవరో వేలితో రాసినట్లు, తాజాగా రక్తంతో పెద్దగా, తడిగా ఉంది.
అది నెమ్మదిగా తన కనుపాపను వంశీ వైపు తిప్పి, చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆ నవ్వులో కనుపాప చిట్లింది.
వంశీకి తన కాళ్ళ కింద నేల కదులుతున్నట్లు అనిపించింది. అతని గుండె దాదాపు ఆగిపోయింది. గోడపై ఉన్న ఆ రక్తపు కన్ను… అక్షరాలా గోడ నుండి కొద్దిగా ఉబ్బి, మెరుస్తూ ఉంది. దాని నల్లని కనుపాప వంశీని నిశితంగా చూస్తోంది.
అది మళ్ళీ మాట్లాడింది. ఈసారి గది అంతా ప్రతిధ్వనించే ఒక విచిత్రమైన, గంభీరమైన గుసగుసలాట: “నేను నీతోనే ఉన్నాను… నీ లోపల ఉన్నాను…”
వంశీ భయంతో వెనక్కి పడిపోయాడు. అతని చూపుడు వేలు అనుకోకుండా తన చెవిని తాకింది. అతనికి ఏదో తగిలినట్లు అనిపించింది. తను వెంటనే తన చేతిని కిందికి దించి చూసుకున్నాడు.
అతని చూపుడు వేలికి రక్తం అంటి ఉంది!
వంశీ గందరగోళంగా తన చెవిని తాకాడు. అక్కడ ఏమీ లేదు. రక్తం ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది?
గోడపై ఉన్న కన్ను పెద్దగా తెరచుకుంది. దాని చుట్టూ ఉన్న రక్తం గడ్డ కట్టకుండా, తాజాగా, మెరుస్తూ ఉంది.
“ఎక్కడ చూస్తున్నావ్, వంశీ?” అని నవ్వింది ఆ కన్ను. “నువ్వు నన్ను పట్టుకోలేవు. నేను అన్నిచోట్లా ఉంటాను. నువ్వు నన్ను ఇప్పుడే తాకావు.”
వంశీ భయంతో కంపించిపోతూ తన చెవిని మళ్ళీ గట్టిగా తడిమి చూసుకున్నాడు. అప్పుడు గమనించాడు… అతని కుడి చెవి లోపల… తీవ్రమైన నొప్పితో పాటు… ఏదో బరువుగా, మెత్తగా ఉన్నట్లు అనిపించింది.
అతను వణుకుతున్న చేతితో తన సెల్ఫోన్ ఫ్లాష్లైట్ను ఆన్ చేసి, అద్దం వైపు పరిగెత్తి, తన చెవి లోపల టార్చ్ వేశాడు.
అక్కడ… అతని చెవి లోపలికి ఏదో జీవి… ఒక సన్నటి, తెల్లటి పురుగులాంటి వస్తువు లోపలికి పాకుతూ, అప్పుడే సగం లోపలికి వెళ్లిపోయింది. దాని చివర… చిన్నగా, చుక్కలాంటి నల్లని కనుపాప కనిపించింది.
అది అదే కన్ను! అది ఏదో రూపంలో లోపలికి చొచ్చుకుపోతోంది!
వంశీ భయంతో అద్దంపై కొట్టి అరిచాడు. కానీ తన అరుపును ఆ జీవి కప్పివేసింది.
అతను వెంటనే వేలితో దాన్ని బయటకు తీయడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అది చాలా వేగంగా లోపలికి వెళ్లిపోతోంది. అతను వేలితో తాకగానే… అది లోపల నుండి చురుకుగా కదిలింది, అతని చెవిలో పదునైన నొప్పి కలిగింది.
గోడపై ఉన్న రక్తపు కన్ను పెద్దగా నవ్వింది. ఆ నవ్వులో గోడ ఊగిపోతున్నట్లు అనిపించింది.
“ఇక అది బయటికి రాదు, వంశీ. ఇప్పుడు నువ్వు నా సొంతం. నేను చూసేది… నువ్వు చూస్తావు. నేను వినేది… నువ్వు వింటావు. నువ్వు నా ద్వారా జీవిస్తావు.”
వంశీ వేగంగా తన బెడ్పై పడి, తన తలపై దిండు పెట్టుకుని గట్టిగా నొక్కాడు. దాన్ని ఆపాలని, ఆ కంఠాన్ని వినకుండా ఉండాలని ప్రయత్నించాడు.
ఈ కథ పూర్తి కాలేదు, మిగిలిన కథ కోసం వేచి ఉండండి.
చదివినందుకు ధన్యవాదాలు.